logometnaam

Ik voelde me vaak angstig en onzeker en ik maakte me snel zorgen over van alles en nog wat. Daarbij is de relatie met mijn moeder van jongs af aan al moeilijk. Ik trouwde jong en we kregen veel kinderen, de draaglast daarvan ging mijn draagkracht te boven. Terwijl ik tussen de bedrijven door ook echt wel van ze kon genieten. Maar voor de opvoeding en het huishoudelijke werk stond ik er meest alleen voor...

 

 

Mijn man had het druk met zijn werk en allerlei maatschappelijke taken. Als hij thuis was had hij het druk met de tuin of zijn familie helpen of bellen voor zaken. Hij viel geregeld om een kleinigheid boos uit tegen mij en hij maakte meer negatieve dan positieve opmerkingen. Naast het gezin werkte ik jarenlang als vrijwilliger. Toen ik begin 50 was, en de helft van de kinderen al het huis uit was, zat ik op het randje van een burn-out. Ik stopte met alle activiteiten buiten het gezin om zo meer rust te creëren. Ondertussen kwamen er kleinkinderen waar ik als Oma regelmatig op paste, zo had ik het nog druk.

Toen kwam ik bij Kees. Daar begon ik alles te spuien. Het luchtte mij alleen al op om alles te vertellen aan iemand die met aandacht luisterde en niet veroordeelde. En Kees kan goed luisteren; hij gaf mij veel ruimte. Daarna ging hij vragen wat ik nodig had. Wat voor positieve contacten ik vanaf mijn kindertijd had gehad. Die waren er gelukkig ook. Ik had een heel goede liefdevolle band met mijn Opa. Die was heel belangrijk voor mij. De verhouding met mijn Vader was ook goed. Ik heb ook een goede relatie met mijn zus. Verder een paar goede vriendinnen en aardige mensen in de kerk. Bovenal heeft het geloof in de Heere Jezus mij altijd staande gehouden Hij was erbij, troostte mij als ik verdriet had, door Zijn Woord en Geest. Ik wist en weet me gedragen door de liefde van onze hemelse Vader.

Kees vroeg waar ik blij van werd en wat belangrijk voor mij was. Hij stimuleerde mij om tijd te nemen om naar buiten te gaan wandelen in de natuur, op een stil plekje tot rust komen. Hij maakte mij ervan bewust dat ik er mag zijn zoals ik ben. Dat ik de ruimte in mag nemen die ik nodig heb. Dat als anderen over mijn grenzen gaan, ik ze daar rustig en duidelijk op aan spreek. Want dat negatief gedrag naar mij moet stoppen en dat kan alleen als ik er iets van zeg. Kees geeft erkenning en tegelijk wijst hij de weg die ik mag gaan. Hij vraagt wat mijn droom is, hij laat mij nadenken wat ik zou willen en stimuleert me om dat ook kenbaar te maken naar de mensen om mij heen.

Dan vraagt hij of mijn man mee wil komen. Die voelt daar eerst niet voor. Maar na een mailwisseling van hem met Kees, gaat hij toch mee. Hier ben ik bijzonder blij mee. Kees geeft ook hem erkenning en vraagt wat hij nodig heeft. Hij leert ons, dat achter de verwijten die wij elkaar maken, verlangens zitten. Dat het belangrijk is dat we onze verlangens naar elkaar uit spreken. Dat we allebei oog krijgen voor wat de ander nodig heeft. Door b.v. aan elkaar te vragen: waar kan ik je blij mee maken? Om elkaar in het hart te laten kijken, dan komt er meer mildheid en begrip. Kees laat ons allebei zien wat belangrijk is voor de ander. Dat ik hem waardering geef en hij tijd vrij maakt voor mij. Doordat ik meer mezelf aan het worden ben, ziet hij mij ook meer staan. Het was voor mij wel een klus om boosheid over onrecht los te laten en liefdevol en vergevingsgezind te zijn.

Dit alles ging niet in één gesprek. We hebben 3 gesprekken samen gehad, één keer in de maand. Waarbij we tussendoor met vallen en opstaan het geleerde in praktijk gingen brengen. Wat heeft het veel opgeleverd. Er is meer liefde, rust en vreugde tussen ons gekomen dan ik voor mogelijk had gehouden. Na het laatste gesprek liet Kees ons met een gerust hart gaan. Het heeft ons allebei goed gedaan! Ik las: "Liefde is niet allereerst dat je de ander op een voetstuk zet, alleen maar goede en aangename dingen in hem of haar ziet of slechts liefde voelt als je zelf genoeg van die ander ontvangt. Maar vooral dat je de ander kunt zien zoals je naar jezelf kijkt; soms met waardering, soms met teleurstelling, maar hoe dan ook met verbondenheid en warmte, compassie en begrip." Het serieus nemen van de trouwbelofte en daar met Gods hulp alles aan te willen doen laat een huwelijk slagen. Dan is een huwelijk geen experiment maar een heilige keuze.

Daarna heb ik nog wat gesprekken met Kees gehad. O.a. over mijn moeder. Kees vroeg: Laat je je moeder bepalen wat voor dochter jij bent of bepaal je zelf wat voor dochter je wilt zijn? Dat hielp mij en ik begon met meer mildheid naar haar te kijken, ze is zoals ze is en haar zo lief te hebben. Nu is de verhouding met haar veel beter, ik kan weer geven en dat maakt me blij. In deze tien maanden hebben we tien gesprekken gehad. Er is bij mij meer rust en kracht, ik voel me sterker. Meer vertrouwen op God, dat ik om Jezus wil alle goeds van Hem mag verwachten. Meer vertouwen in de mensen om mij heen. Ik geniet van alle liefdevolle contacten. Ik geef duidelijker grenzen aan, ook naar de kinderen toe en neem de leiding door te zeggen hoe ik het graag wil hebben. Ik ben God dankbaar voor wat Hij gaf en geeft. “De Heer’ is mijn Herder, mij ontbreekt niets.” En God Zelf vertaalt de duisternis in eind’lijk eeuwig licht. Loof de HEERE want Hij is goed!

Kees Verduijn MCH